Sklep

Dlaczego stres nie znika

A co być powiedział/a, gdyby …

…okazało się, że to nie stres jest Twoim wrogiem, tylko sposób, w jaki próbujesz go „pokonać”?
Że Twoje ciało ma w sobie naturalny system regulacji, wystarczy go tylko w odpowiednim czasie uruchomić?
A stres, zamiast niszczyć, może stać się sygnałem, że pora zatrzymać się i wrócić do siebie?

Przewlekły stres to nie „stan umysłu”, tylko realna, biologiczna reakcja organizmu. Wysoki poziom napięcia podnosi poziom kortyzolu, adrenaliny, przyspiesza serce, zwęża pole widzenia, zaburza koncentrację i zabiera dostęp do logicznego myślenia. W takim stanie łatwiej o błędy, konflikty, impulsywne decyzje i poczucie, że „nie wyrabiasz”.

• czują ciągłe przeciążenie i stres,
•  mają wrażenie, że życie jedzie im po głowie,
• nie radzą sobie z natłokiem emocji,
•  potrzebują odcięcia, żeby złapać oddech
• szukają spokoju i jasności w chaosie,
• są na granicy wypalenia,
• chcą zmienić sposób reagowania na trudne sytuacje,
• pragną nabrać dystansu i wrócić do siebie,
• potrzebują intensywnego, ale bezpiecznego procesu 1:1,
• dla osób po życiowych zakrętach.

Pakiet – nagranie webinaru + ebook: Coś mnie blokuje – jak to zmienić?

Coś mnie blokuje – jak to zmienić? (powtórka)

Poczucie blokady to jedno z najbardziej uniwersalnych ludzkich doświadczeń. Wielu z nas zna sytuację, w której pojawia się pragnienie zmiany, ale towarzyszy mu wewnętrzne zatrzymanie: zamiast działania, pojawia się odkładanie na później, wątpliwości, brak odwagi czy nawet fizyczne napięcie w ciele. Psychologia wskazuje, że takie stany nie są objawem „lenistwa”, ale efektem dawnych doświadczeń i ukształtowanych w dzieciństwie schematów, które w dorosłości odtwarzają się w sposób automatyczny (Koweszko & Gierus, 2022).

Blokady psychiczne wynikają najczęściej z uwewnętrznionych przekonań np. „nie dam rady”, „nie zasługuję”, „i tak mi się nie uda”, które stają się filtrem percepcyjnym dla codziennych wydarzeń (Grzesiuk, 2011). Ich źródła często można odnaleźć w dzieciństwie, gdzie konieczne było tłumienie emocji, dopasowanie się do oczekiwań otoczenia lub przyjęcie określonych ról. W dorosłości takie strategie ochronne przestają być pomocne, a zaczynają działać jak niewidzialne kajdany, ograniczające naszą spontaniczność, energię i poczucie sprawstwa.

ANATOMIA ODDECHU – 10 technik oddechowych

JAK ZMIENIŁOBY SIĘ TWOJE ŻYCIE, GDYBYŚ…

…potrafił zatrzymać się zanim stres przejmie stery?
…mógł w ciągu kilku minut uspokoić napięcie, odzyskać jasność w głowie i lekkość w ciele?
…zamiast walczyć z emocjami – nauczył się je przepuszczać przez ciało w rytmie oddechu?

Ten webinar to zaproszenie do powrotu do najprostszej, a jednocześnie najbardziej zapomnianej formy samoregulacji, świadomego oddechu.
Nie będziemy mówić o technikach z poziomu teorii, ale o realnych, fizjologicznych korzyściach, jakie daje świadome oddychanie, w codziennych sytuacjach: w pracy, w stresie, w relacjach, w bezsenności i w chwilach przeciążenia.

To spotkanie jest dla Ciebie, jeśli czujesz, że żyjesz „na bezdechu”, w ciągłym napięciu, rozproszeniu lub zmęczeniu.
Dla tych, którzy nie szukają kolejnych metod, ale prostego powrotu do siebie.

Coś mnie blokuje – jak to zmienić?

Poczucie blokady to jedno z najbardziej uniwersalnych ludzkich doświadczeń. Wielu z nas zna sytuację, w której pojawia się pragnienie zmiany, ale towarzyszy mu wewnętrzne zatrzymanie: zamiast działania, pojawia się odkładanie na później, wątpliwości, brak odwagi czy nawet fizyczne napięcie w ciele. Psychologia wskazuje, że takie stany nie są objawem „lenistwa”, ale efektem dawnych doświadczeń i ukształtowanych w dzieciństwie schematów, które w dorosłości odtwarzają się w sposób automatyczny (Koweszko & Gierus, 2022).

Blokady psychiczne wynikają najczęściej z uwewnętrznionych przekonań np. „nie dam rady”, „nie zasługuję”, „i tak mi się nie uda”, które stają się filtrem percepcyjnym dla codziennych wydarzeń (Grzesiuk, 2011). Ich źródła często można odnaleźć w dzieciństwie, gdzie konieczne było tłumienie emocji, dopasowanie się do oczekiwań otoczenia lub przyjęcie określonych ról. W dorosłości takie strategie ochronne przestają być pomocne, a zaczynają działać jak niewidzialne kajdany, ograniczające naszą spontaniczność, energię i poczucie sprawstwa.