Świadomy oddech jako antidotum na stres

„Pamiętam jeden dzień szczególnie. Zbliżał się weekend, a ja byłem zmęczony i pusty w środku. Siedziałem na ławce w parku, tuż obok mojego domu, gdzieś na warszawskiej Pradze. Świeciło słońce. Zawiesiłem się, wystawiając twarz na jego promienie. I wtedy wydarzyło się coś, co na zawsze zapamiętam.

W pewnej chwili poczułem w środku ciepło, spokój i subtelny głos. Nie był to głos z zewnątrz, raczej coś, co przyszło z mojego wnętrza. To było jedno słowo: oddychaj.

W tym momencie spłynęło na mnie coś, czego nie potrafiłem wtedy nazwać. Dziś wiem, co to było. Możesz to nazwać intuicją, nadświadomością, świadomością, wewnętrznym głosem mojej natury… nazwa nie ma znaczenia. Była to odpowiedź, której potrzebowałem. Bo chwilę wcześniej w myślach zadałem pytanie: co zrobić, żeby być bliżej Boga? I w sercu usłyszałem: oddychaj.

Wróciłem wtedy do domu. I po raz pierwszy w życiu naprawdę zacząłem świadomie oddychać. Wziąłem z półki książkę Leonarda Orra, którą miałem w biblioteczce, choć nigdy wcześniej jej nie otworzyłem. Siedziałem cały wieczór i z dziecięcą ciekawością próbowałem różnych technik, bawiłem się nimi, łączyłem je, sprawdzałem jak działają.

Ale prawdziwy przełom przyszedł następnego dnia rano. Obudziłem się i czułem się lekki, wypoczęty, pełen życia. I ten stan nie zniknął po godzinie. On trwał. Dni mijały, a ja nadal miałem w sobie spokój, radość i niewysłowione szczęście. Czułem, jakby ktoś otworzył we mnie źródło, które cały czas było dostępne, tylko ja go wcześniej nie zauważałem.

To był mój pierwszy raz ze świadomym oddechem. I od tego dnia wiedziałem, że to właśnie jest droga, którą mogę iść. Że oddech to nie tylko powietrze – to brama do życia, do spokoju, do czegoś większego. Że moc manifestuje się w naszym życiu bardzo subtelnie, otwierając wrota do lepszego samopoczucia, szczęścia, do odczuwania głębokiego spokoju i sensu. I tak właśnie było w tamtym czasie…

Pomyślałem potem, że koro kilka minut prostego oddychania, z dziecięcą radością potrafiło tak zmienić moje życie, to co dopiero regularna praktyka?”